Aşk zannettiğimiz şey şefkat ve merhamet. Aşk adını verdiğimiz kavrama ihtiyacımız yok, şefkate ve merhamete ihtiyacımız var. Bu yüzden kadınlar babalarına, erkekler annelerine benzeyenlere aşık oluyor, daha doğrusu olduğunu zannediyor.

Aşk yok. Onu (hiçbir konuda birlik olamayan insanlar olarak) el birliğiyle öldürdük.

Şahsen ben şefkate güçlü bir şekilde bağlıyım, etrafımda bana sürekli şefkat ve merhamet gösterecek birilerinin olmasını istiyorum. Bazı kadınların elini tutmaya ihtiyacım var örneğin, bazı kadınlara kemiklerini hissedinceye kadar sarılmak istiyorum. Bunun adı aşk değil, zaten bu biricik ve özel de değil. Oldukça genel. Birçok kişiye karşı beslenen, herkesin doğuştan bildiği duygular, böyle bir şey biricik olamaz.

Aşk aşk diye yüceltip durduğumuz şey aslında meşru seks. Bildiğimiz seksten farkı, bu seks köşe bucak saklanmadan yapılabiliyor.

İki insanın hayatını birleştirme arzusundan yani evlilikten bahsetmem gerekirse, evlilik şartlanılmış bir olgu. Toplumlar insanlara her yaş aralığında görevler yüklemiş. Bazı yaşlarda iş sahibi olma, bazı yaşlarda evlenme, çocuklanma ve buna benzer görevler. Birçok insan farkında olmadan bu görevleri yerine getirebilmek için yaşıyor. Yani içinden evlenmek, çocuklanmak falan geldiği yok. Toplumun evlilik baskısı olmasaydı günümüzdeki insanların 10"da 8"i bekar ölürdü. Evlenmek, zorunda kalındığı için yapılan bir şey. Bir başka bakış açısıyla evlilik yapacak başka bir şey kalmadığında yapılan bir şey. İnsanlar oku, çalış, evlen düzenini bozmamak için evleniyor.

Tüm bunları ülke menfaatine bağlayacak olursak şunu söyleyebilirim, sadece evlenmeye odaklandırılmış bir toplum, ülkesini içinde bulunduğu kötü durumlardan kurtaramaz.

Çocuklar evlenmeye odaklandırılmak yerine, mutlu huzurlu yaşamaya odaklandırılmalı. Böylece kendilerinin huzurunun kaçmasını istemedikleri gibi başkalarının huzurunu da kaçırmamaya dikkat ederler. Dünya"yı aşk, meşk değil anlayış ve saygı huzurlu bir yere dönüştürür.