Dünkü yazımızda evsel atıklarımızın evimizden çıkıp, katı atık depolama merkezine kadar olan macerasının son 50 yılını yazmıştık.
Bu yazımızda da yollarımız
konu edineceğiz.
50 yıl öncesinin Maraş"ında
yollarımızı hem dardı hem de toprak, olsa olsa parke taştı. Kanalizasyon
sistemi yetersizdi, şehir içi derelerinden evsel atıklar akardı. Hastalıklar
kol gezerdi.
Yollar, yüklü iki hayvanın
rahatça geçebilecekleri kadar genişti. O zamanlar valilerin makam arabaları CJ
5 denilen jiplerdi. Otomobiller parmakla sayılacak kadardı. Yollarımız da doğal
olarak onlara göreydi.
Mesela Kısıkkaya mevkiinde
(şimdiki Toros Ekmek Fabrikasının olduğu yer) konglomera türünden iki kaya
vardı ki arasından iki adet yüklü hayvan bile geçemezdi. Bunun için halk ona
Kısıkkaya adını vermişti.
İlerleyen yıllar içerisinde
otomobil sayısı hızla arttı ve buna bağlı olarak da siyah parke taş yerine
asfalt yapılmaya başlandı ve yollar genişledi.
İlk asfalt yapılmaya
başladığında iyi mi olacağı, kötü mü olacağı konusunda insanlar tartışma
başlattılar ama sonraları asfaltın bir nimet olduğu kanaatine vardılar. Bu
kanaatten sonra da kendi evlerinin önünü asfalt yaptırabilmek için uğraşmaya
başladılar.
İçinde bulunduğumuz yıllarda
Maraş olarak asfaltımızın kötü olduğu söylenemez. Belki bazı şehirlerde asfalt
bizimkine göre daha iyiyse de bazı şehirlere göre de bizim asfaltımız daha iyi
durumda. İyinin sınırı yok
Hızla gelişen şehrimizde
asfalt ihtiyacı da çok fazla... Köylerin mahalle statüsüne kavuşturulmasıyla
buralarda asfalt ihtiyacının hızla artması beklenmektedir. Avrupa"da köylerin
bile yollarının asfalt olduğunu duyardık, şimdi sıra bize gelmişe benziyor.
Bir de yollardaki rögarlarımız
düzgün yapılmaya başlandı ki o çok güzel bir şey. Eski yıllarda yapılan
rögarlar asfalttan 8-
Geçmişte şöyle bir dolaşalım
istemim
Yorum sizin
