17 Kasım 1939 yılında
Kahramanmaraş"ın Afşın"a bağlı Berçenek Köyünde dünyaya gelen Mahzuni çocukluk
yıllarını kendi köyünde geçirir ve köyünde okul olmadığı için Elbistan"ın
Alembey köyünde Lütfi Efendi"ye Kuran hafızı olması için gönderilir. Ku"ran"ı
öğrendi. Hafızlığa başladı yarım kaldı. Burada
dini havayı teneffüs etti. Bir gün sabah dersinde, hocasından Hz.
Ali"nin şu sözlerini dinledi: "Nefsin için razı olduğun şeyi bırak. Gafletten
uyan, acele etmekten vazgeç, ölümü hatırla; övünmeyi ve kibri bırak. Varacağın
yer Yüce Yaratıcının huzurudur, ne ekersen onu biçersin, ne yaparsan onu
bulursun. Bugün ne hazırladınsa yarın sana o sunulur. Ey oğul! Dinleyip
işitenden ol. Sakın tembel olma çalış. Öfkene sahip ol; başkasının ayıbını
gizle. İnsanlara ikiyüzlü görünme; onlar arasında ikiyüzlü davranma. Kendine
gel de bunları iyi düşün. Gerçek mümin kanaatkâr, hassas ve şefkatli
davranandır. Mahzuni, Hocasından daha
sonra Şeyh Galip"in şu sözünü dinledi: "Hoşça bak zatına sen. Sen âlemin
özetisin; dünyalara değersin sen. Ama kendi değerinden kendinin haberi yoksa
elden ne gelir".
Mahzûni, hocasının sunduğu
bugünkü armağanından içini dolduran sevinci sözcüklerle parçalamaktan
korkuyormuş gibi, hiçbir şey söylemeden eğilip bir selam verdi ve geri geri
yürüyerek huzurdan ayrıldı. Hava serinlemişti. Bir an üşüyen ellerini, üzerinde
eski püskü bir elbisenin yırtık pırtık cebine sokmuş düşünüyordu:"Kur"an"ı
okuyabiliyorum, ama kendime dair hiç bir şey bilmiyorum."dedi. Evet, o daha çok
küçüktü ama yüreğinde dünyanın yüreğinin atacağı bir zamanın geleceğini ve bu
ateşin kıvılcımlarının da, hakikate susamış yüreğini alevlendireceğini
seziyordu. Çünkü içinde başkalarının hüzünleri vardı. Onları kendi hüznü gibi
görüyordu. Tam o sırada köyünden, babasından: "Oğlum, köyümüzde ilkokul açıldı,
durma gel; eğitimini burada sürdür ,"diye bir haber geldi. Hemen hazırlanıp
köyüne gitti heyecanla. İlkokulunu burada bitirdi. Daha sonra Mersin Astsubay
Okulunu, ardından da Ankara Ordu Donatım Teknik Okulu`nu bitirdi Bu süreçte düşünce
özgürlüğü çilesi çekti. Horlandı, atıldı, kovuldu. O, bu süreci şöyle özetler:
Namaz kıldım hafız oldum
Rütbe taktım asker kaldım
Siz gibi dünyaya geldim
Beni yanlış anladınız
Mahzûni haklı yanıyım
Bir de ben sizi tanıyım
Ben bir dünya ozanıyım
Beni yanlış anladınız
Evet gerçekten de o, bir dünya
ozanıydı. Çünkü o, çevresinde sürüp giden haksızlıkları önleyecek, gerçeği,
adalete uygun bir biçimde değiştirecek bir güç olmak istiyordu. Çünkü
Anadolu"da çileli, yoksul ve ıstıraplı yaşamın oluşturduğu hoşnutsuzluklar
içindeki halkın zıtlıklar dünyasında yaşadığını görüyordu. Yaşam ve ölüm, ruh
ve madde, insan ve insanlık
Gibi tarih boyunca insanlığın önünde duran ve çok
değişik biçimlerde değerlendirilen sorunlar üzerinde düşünüyordu. Bunun için
çok düşündü; inzivaya çekildi ve doğa, insan, Tanrı üzerine düşünmeye başladı.
Sonunda her şeyden vazgeçip şiire ve saza sığındı. Şiir yazmanın, şiir ve
müziğin, ifade edebileceği bir güç olduğunu düşündü. Çünkü onda gizli olan ve
ona özgü ruh dünyasını açmak için sazın çok büyük bir yeri vardı. Ona göre
hiçbir şey saz ve söz gibi insanların birliğini sağlayamazdı. O yolunu
çizmişti. Halkın gözü, kulağı ve sesi olmak için yola koyulmuştu. O artık bir
halk aşığı idi, O bir Halk ozanıydı. Mahzuni bu sevdasını şiirine şöyle döker:
Benim Anadolu"m, ey güzel
yurdum
Ey benim fakirim, en yaman
derdim
Haksızı sevmeyen, en güzel
merdim
Gel vatanı düşün, vatanı düşün
gel.( Devam edecek)
