Ramazan süresince erkek ve kadınlara sünnet olan, ruha ve bedene afiyet sunan bedenlerinin arasındaki dengeyi ayakta tutmayı amaçlayan namazlardan biri de TERAVİH`tir. Rasulullah (s.a.v.) efendimiz Ramazan geceleri ibadette bulunmayı çok teşvik eder, ama bunu bir emir biçiminde hükme bağlamazdı. "Kim Ramazan`da (gece) kalkıp ibadet eder, bu ibadetini (adetten uzak) inanarak ve karşılığını sırf Allah`tan bekleyerek yaparsa, geçmiş günahları (Kul hakkı bir yana) bağışlanır" (Buhari-Müslim) Mealindeki hadis-i şerif, Ramazan gecelerinde kılınan namazın, yapılan ibadetlerin fazilet ve önemini belirtmektedir. Hz. Ayşe (r.a.) validemiz diyor ki; Allah Rasulü, Ramazanda mescide gece bir namaz kıldı. Sahabelerden çoğu da onunla birlikte o namazı kıldı. İkinci gece yine aynı namazı kıldı, bu kez cemaat daha fazla katıldı ve aynı namazı kıldı.  Üçüncü gece Peygamberimiz (s.a.v.) Efendimiz Mescide gitmedi. Orayı dolduran cemaat şöyle buyurdu. "Sizin mescide toplanıp namaz için beni beklediğinizi biliyorum. Beni gelmekten alı koyan tek şey, size farz olur endişemdi." (Sünen-i Tirmizi)

Peygamberimiz (s.a.v.) Müslümanlara farz olur düşüncesiyle teravihi cemaatle kılmaktan vaz geçtiler. Bundan sonra Hz. Peygamber (s.a.v.) ve Müslümanlar teravihi yalnız başlarına kıldılar. Hz. Ebü Bekir (r.a.) devrinde de böyle kılındı. Hz.Ömer (r.a.) devrinin başlangıcında durum aynı iken sonraları bir gün Hz. Ömer (r.a.) Übey İbn Kâb`ı İmam tayin edip cemaati onun arkasında topladı. Böylece teravih namazı cemaatle kılınmaya başlandı. Başka bir gün Müslümanların dini bir vecd ile namaz kıldıklarını görünce; "Şu teravihin böyle cemaatle kılınması her yönüyle ne güzel adet oldu." (Tecrid-i Sarih) diye sevincini belirtti.

İşte o günden beri teravih namazı cemaatle kılınmaya devam edilmiştir.