Zarar benim idealimi zedeler, seni yok eder. Acı beni sarsar, seni köreltir. Vurdumduymazlık beni üzer, seni bitirir.

Tanımama isteği peşindesin kendini, hatta ısrarında.

Sana kandığımı suskunluğum ifade etmiyor, hele senin karşında aciz olduğumu da.

Çaresiz de değilim.

Tavrım, duruşum iradenin cüziliğini kavraman, acizliğini tanıman içindir.

Allah, insanla, yarattığı kulla inatlaşmaz. Kulunun küçük olan iradesini elinden almaz, bilakis çabalamasını, çırpınmasını ister, kurtuluşa ermesi için.

Kurtuluş adımı kendini tanımayla başlar. Öz geçmişini, yorumlama çeşidi olan otobiyografini, yorumlatma şekli biyografini okudun mu? Okunması için zihin kalemine aldın mı, kalemlere aldırdın mı?

Odaklandın mı eşya ötesi yapısına?

"Yemek yemek vücudu, kitap okumak ruhu dinç tutar." demişti öğrencim.

"Bilmediklerimi ayağımın altına koysanız başım göğe değer." demişti ilmin kapısı Hz. Ali.

Sana da "Neyin peşinde olduğunu biliyor musun?" diyesim geliyor.

Ey bağım, yoldaşım, izdaşım!

Küçük küçük ifadelerim, sözlerim kurtuluşu yakalaman, sahili selamete çıkman, önündeki kırk veya elli yıllık süreyi bilinçle tamamlaman içindir.

İşine, inancına, idealine, dersine odaklanmandır arzum.

Senin de neslin olacak, sen de sorumluluk alacaksın, benim gibi nemli yaşamanı istemem.

Görünüşte acizsem aciz olanı istemem. İsterim, isterim umum baki güzellikleri sende.

Yokuşu sürünerek, tırmanarak veya uçarak çıkmanı arzularım. Yoksa yokuşun eteğinde, bu yükselti de çıkılmaz, esneyişinde olmanı, böyle yaşamanı, hele o etekten aşağılarda başarıların var olduğu zannına kapılmanı asla, asla istemem. Senin ruhun da kabullenmez.

Hedefimi hedefin tanıman gülüşüyle…