Sevgili Okuyucular, Ana sınıfına giden bir yavrumuzun akşam eve gelince babasına ilk sorusu şu olmuş: " Baba, sen Allah"tan korkar mısın? Baba: " Evet oğlum, korkarım, " diye cevap vermiş. Bu sefer çocuk: " Baba, Allah öcü mü ki korkuyorsun? Diye sormuş. Baba, hayır çocuğum, Allah hepimizi yarattı ve bizlere her türlü güzellikleri verdi. O bizi çok seviyor. Biz de onu çok seviyoruz" demiş. Bu sefer çocuk: " Peki öyleyse, Allah kullarını cehennemde yakar mı? Baba, çocuğun soruları karşısında ikna edici cevap veremediği için mahcubiyet duymuş ve en iyisi oğlum, bunu dedene soralım demiş. Konu bana intikal etti. Henüz sorguya çekilmedim. Benim bu yazımda paylaşmak istediğim şudur: Anasınıfına giden çocuklara varıncaya kadar korku psikolojisini öne çıkaranlar, çocuklara cehennem sahnesini anlatarak eğitim ve öğretimde başarılı olduklarını sananlar çocukların gelişiminde, yaşama gücü buluşlarında büyük bir engel teşkil etmektedirler. Çocuklara anlamadıkları sözcüklerle söz edenlerin eğitime verecekleri bir şey olduğu kanaatinde değilim. Daha ana sınıfına giden bir çocuğa hocası tarafından Allahtan korkma telkin ediliyorsa, bütün korkunçluğuyla uzun uzadıya cehennem tasvirleri yapılıyorsa, doğrusu bu manzara hem üzüntü vericidir hem de çocuğun gelişiminde olumsuz sonuçlar doğuracaktır.

Bir kere şunun iyi bilinmesi gerekir: Öğretmen çocuğun, çocukluk dünyasının en huzurlu hayalini korkuyla, ateşle, cehennemle karatmamalıdır. Dini korkuyla değil sevgiyle anlatmalıdır. Hem ümitsizliğe, korkuya, heyecana, karışıklığa giden yolda en büyük kurtarıcımız iman dediğimiz şey güzelliğin, sevginin kendisi değil mi? Her zaman dilimizden düşürmediğimiz "Besmelenin" anlamı: " Sonsuz sevgi ve sonsuz merhametin kaynağı olan Allah adıyla başlarım" değil mi? İçte ve dışta, yaptıklarımızda, düşüncemizde, varlığımızda çelişki varsa onlardan ancak Allah sevgisi ile arınmaz mıyız? Onun için de insan Yüce Allah"ı, Allah sevgisini kendi içinde duymalıdır. Bu da ancak tüm kavramlardan, tüm korkulardan özgür olmakla mümkün olabilir. Bunun içindir ki dinler mutlak anlamda insana güven, kuşkudan uzak bir sevgi, bir ümit verir.

Öğretmen cehennem azabının korkunç ve azgın halini ve cehennemliklerin çektikleri işkenceleri anlatarak, insanlara korkular salmamalıdır. Öğretmen kutsallık adına anlattığı kavramları seçerken çok dikkatli olmalıdır. Gerilim ve korku yaratacak kavramlardan sakınmalıdır. Daha küçük yaştaki çocukların kafasına sokulan Cehennem korkusu ve azap telkinleri ise onların ruhlarını germekte, onların yüzündeki tebessümü bertaraf etmektedir. Cennet ödülü ya da cehennem cezası mı insanları olgunlaştıracak yoksa Yaratana karşı, aileye karşı, insanlığa karşı, doğaya karşı sorumluyuz duygusu mu?