Asırlar
ötesine giderek, en eski, din kitaplarından başlayarak filozofların eserlerini
gözden geçiriniz, iyilik ve doğruluğu insanlık için, ulus için, toplum için
yegâne meziyet saymayana rastlayamazsınız. Tüm dinler ve tüm filozoflar, bir
ulusun, bir toplumun yükselmesini, medeni bir toplum olmasını o toplumda
yaşayan insanların doğru ve dürüst olmaları ile özdeşleştirmişlerdir. Yalanın,
hilenin ve güvensizliğin egemen olduğu uluslar ve topluluklar ise ya geriliğin,
açlığın ve sefaletin boyunduruğu altında ezilmişler ya da yok olmaya mahkûm
olmuşlardır.
Çağımızda
gelişmiş ülkelerde en önde olan ve kalkınmalarının temel felsefesini oluşturan
her şeyden önce güvenli yaşam ve huzurlu bir ortamın olmasıdır. Güven
bunalımının yaşandığı, kötü insanların, yalancı kişilerin egemen olduğu
toplumlarda insanlar tereddütler içinde çırpındığı gibi, kalkınmış ülkelerin
alaylı bakışlarının hedefi haline gelmekten de kurtulamazlar.
Zaten
güven duygusu zayıflamış veya güven ahlakının aşınmış olduğunu fark eden
insanlar ve ülkeler birbirlerine karşı ilişkilerindeki bağları koparırlar.
Çünkü böyle bir toplumda güven bunalımı meydana gelmiştir de ondan. Güven
bunalımı ise kargaşayı doğurur. Kargaşa ise şiddeti, kini ve nefreti toplumda
egemen kılar. Böylece insanlarda iyi olmanın, doğru dürüst yaşamanın bir
anlamının olmadığı, iyi meziyetlerin bir değer ifade etmediği inancı egemen
olur. Böyle bir ortamda kötü insanların, yalancı kişilerin kötü bir örnek
halinde meydanlarda dolaşması, kötülüğün, yalanın ve fenalığın iyilik gibi
topluma enjekte edilmesi, hilekârların yüksek mevkilere çıkabilme imkânlarını
elde etmeleri, vatandaşta iyiliğin ve doğruluğun kaybolduğu hissini uyandırır
ki, bu da son derece tehlikelidir.
Hal
bu ki, bir ulusun bireyleri için, bir insan için, hele hele bir Müslüman için
en büyük meziyet doğruluğu ve dürüstlüğü yaşamının vazgeçilmez bir parçası
olarak görmek ve ona göre yaşamaktır. Yüce Dinimizin en önde gelen değerlerinin
başında dürüst olmak, doğru ve düzgün bir hayat yaşamak esas kabul edilmiştir.
Dinimiz dürüstlüğe, doğruluğa ve güven içinde yaşamaya bu derece önem vermişken
acaba neden güvenen ve güvenilen bir toplum olamıyoruz? Kötü örneklerin
ülkemizin her kademesinde at oynatmasının sebebi acaba nedendir? Ziya Paşanın
dediği gibi:
Milyonla
çalan mesned-i izzete serefraz
Birkaç
kuruşu müretkibin cây-ı kürektir.
Yani:
Milyonla çalan yüksek ve şerefli mevkilere baş tacı edilirken, birkaç kuruş
çalan hırsız ise kürek cezasına çarptırılır.
"
Mevkii izzeti serefrâz" olanların sık sık ülkemizde görülmesi acaba niçin?
Galiba bizler Müslümanlığı belli kuralları ve ritüelleri yapmaktan ibaret
sayıyoruz. Ayrıca şöyle bir akide de zaman zaman içimizde yer ediyor: " Ben
bugün şu yalanı söylerim, bu kötülüğü yaparım, çalar - çırparım, kul hakkı,
yetim hakkı yerim ama yarın veya başka bir gün iki sevap işlerim, kendimi
affettiririm. Ya da ileride Hacca gider, Umreye gider günahtan temizlenir
gelirim."
İnsanı iyilikten ziyade kötülüğe ve güven
hırsızlığına teşvik eden bu gibi çirkin günahlar bizi, hem birey olarak hem de
toplum olarak insanlığa yakışmayan bir yaşam sergileyen konuma getirebilir.
Böyle bir yaşam ise, insanı hiç kuşkusuz şeytani iğvalarla/azdırmalarla çevrede
riyakârlık tablosu çizen insanlar konumuna sokar ve zamanla insanda ikilik /
riyakârlık hürriyetine sahip olma duygusunu geliştirir ki, bu durumu Kur"an-ı
Kerim şiddetle men ediyor. Yetim mallarını yiyenleri, yoksulun sırtından
geçinenleri, dini yalanlayanlar zümresine dâhil ediyor. Bu güven hırsızlarını,
halkın malını yiyenleri, namaz da kılsalar, kıldıkları namazın değeri
olmadığını vurguluyor. Bunların İbadetlerini gösteriş için yaptıklarını, yalan,
dolan, hile ile geçen bir ömürde, kamu hakkına/yardıma/zekâta/iyiliğe engel
olduklarını söylüyor.(Maun Suresi)
Sonuç: Gerçek Müslüman, her zaman ve her yerde en süstün dürüstlüğe ve en
yüksek ahlaki meziyete sahip olan insandır.
