Mehmet Kaplan"ın Türk Edebiyatı adlı metni üzerinde sesli düşünme, yorumlama çalışması yapıyorduk sınıfta. Yaklaşık seksen öğrenci vardı. Gençlere tarihȋ şuuru verebilmek için şehirleri, kütüphaneleri ve müzeleri gezdirmeyi salık veriyordu. Karşımdakiler üniversite öğrenimi için Kahramanmaraş"talar, birçok öğrenci de zaten bu şehirden.

"Kaçınız Kahramanmaraş müzesini gezdi?" dediğimde çok az sayıda parmak kalktı.

"Kaç kişi müzenin önünden dolmuşa biniyor?" sözüme rahat otuzdan fazla el sallandı.

"Müzenin yerini bilmeyenler?" cümleme yine az sayıda havalandı el.

"Kahramanmaraş müzesine en son ne zaman gittiniz?" soruma aldığım cevaplar da düşündürücüydü.

"İlköğretimde sınıf öğretmenimizle gitmiştik. Büyük bir iskelet vardı hatırladığım."

"Üniversite kaydına geldiğimizde annemle ağabeyim ben kayıtla uğraşırken gitmişler müzeye. Hititlerden eşyalar varmış, bir de arkadaşın dediği iskelet dikkatlerini çekmiş."

"Bahçesine eski eserleri atmışlardı. Tarih heba oluyor."

"Ne zaman gittin?" dediğimde "Oluyor altı, yedi yıl." dedi öğrenci.

"Bir de şimdi git." sözü gayriihtiyarî çıktı ağzımdan.

Dersin akışını bozmadan, var olan müzelerimizden niçin mahrumuz, sorusunu yönelttim kendime. Balıklar gibi biz de mi kültürel denizimizin farkında değiliz? Yoksa cazip kılamadığımızdan mı kaynaklanıyor?

Müzeler, Kahramanmaraş Müzesi sadece tarihin sergi salonu olmaktan çıkarılmalı. Tarihȋ kültürle, yaşanan kültürün birlikte sergilendiği, sesli ve görüntülü, sohbetli eğitim birimleri haline getirilmelidirler. Yoksa bir manzara, bir tablo, bir olay izler gibi yaklaşımlar belleklerde, hele genç belleklerde derin izler bırakmıyor artık. İnternet, çok bilgiye ve görüntüye ulaşma hafızaları allak bullak ediyor. Bir de heyecanın, şuurun olmadığı genç nesil para kazanma hırsına boğulursa, bu nesilden olan yeni nesil milli tarihten, milli kültürden daha da kopar.

Kahramanmaraş"ta genç beyinlere eğitim sunan müzeler kurulmalıdır artık. Bu yerlerden biri Kahramanmaraş Kalesi olabilir. Şair ve yazarlar müzesi, tarhana müzesi, biber müzesi, bakır işlemeciliği müzesi, dondurma dövme müzesi, ahşap oymacılığı müzesi, On İki Şubat tarih müzesi,  köşkerlik müzesi vb. düzenlemeler yapılırsa kale hem görkemli hem de korunaklı olur. Bunların figürler ve ses etkilemeleriyle, yazılarla süslenmesi daha itibarlı olur. Teknoloji kullanılarak, önüne gelinen figürün konuşması, kısa bir görsel sunması daha cazip kılar müzeyi.

Asıl olansa canlı rehberdir. Her bir müzeyi tanıtan rehberin şablon anlatımla değil, kültür donanımlı olması esas olmalı. Çünkü her şey insanda bitiyor.