Hiç kuşkusuz ki Maraş`ımızın iklimi Türkiye`nin, dahası dünyanın en güzel iklimlerinden biridir. Bu güzel iklimde kar yılda bir iki kere yağar. Olağan dışı kış yaşamadığımız sürece durum böyledir.

Kar yağdığında içimi bir sevinç kaplarken bir o kadar da hüzün duyarım. Hem ferahlarım, hem hüzünlenirim.

Baba evimiz konaktı... Bağdadiye duvarları asla soğuk geçirmezdi. Ayrıca baba mesleğimiz hızarcılık, marangozluk olduğundan yakacak sıkıntısı diye bir şey bilmezdik. Buna rağmen kış geldi mi, kar yağdı mı içim sıkılır.

Yüce Tanrı bu dünyayı öyle kurmuş, kış olmadan, yaz olmadan olmuyor. Dünyanın kuralı bu... Bunu da bilirim ama yine de benim duygularım böyledir.

Biz eli kalem tutan insanlar toplumun konuşan dili, işiten kulağıyız. Biz bu karda kışta yakacak bulamayan, dolabında yiyecek olmayan ailelerin var olduğunu biliriz, hissederiz. Onların adına kar yağdığında, fırtına koptuğunda içimiz burkulur.

Fırtınanın ıslığı sıcak odamızdan duyulduğunda onların adına içimize bir sıkıntı çöker.

Çocuklarımızı arabamızla veya servisle okula götürürken, gönderirken servis tutamayan ailelerin çocukları adına içimiz ezilir.

Öte yandan yağan kara bakarım...

Tadına doyulmaz bir manzara ortaya çıkmıştır. Fotoğraf makinesini alan kendini dışarıya atar. Kartpostallık manzaralar kare kare çekilir. Her sokağa bir kardan adam gelir.

Ne büyük zevk...

Sonra bir ayaz olur ki dallardaki karlar buza döner, inanılmaz güzellikler oluşur.

Bir yandan kartopu oynayan, kızak kayan çocuklar, bir yandan karların kütürtüsünü duymak için yürüyen orta yaşlılar...

İnsan vaktin nasıl geçtiğini bilemez. Düşler ülkesindedir sanki. Gündelik sıkıntılar çoktan kafalardan silinmiştir.

Maraş`a kar yağmış, kolay mı?

Bu kadar da keyif alacağız elbet...

Baştan söyledim yine söyleyeceğim, kar yağdı mı içimi bir sevinç bir de hüzün kaplar.

Ben böyleyim işte...

Yorum sizin...