İnsanlık tarihi boyunca hemen bütün dinlerde kurban uygulamalarının bulunduğu tespit edilebilmekte fakat gerek kurbanlıklar ve kurban etme şekilleri gerekse kurbanın amaçları bakımından farklılıkların bulunduğu gözlenmektedir.

Bazı dinlerde bitki tahıl gibi kansız cisimlerin kurban olarak sunulduğu, bazılarında kanlı kurbanlıklar arasında insanın da yer aldığı görülmektedir. Hac suresi 34. ayetinde ilahi dinlerin hepsinde ibadet amacıyla hayvan kesme anlamında kurban hükmünün teşri kılındığı anlaşılmaktadır.

Yahudilik ve Hıristiyanlıkta kurbanla ilgili değişik anlayışlar bulunmakta, insanoğlunun günahına karşılık (Baba)sının Hz. İsa`yı feda ettiğine inanılmaktadır.

Bu inanan, insanın insan için kurban edilmesi anlamını içeren bir motif oluşturmasına karşın; Kur`an-ı Kerim`de Hz. İbrahim ve oğlu İsmail`in Allah`ın buyruğuna can-ı gönülden teslim olma konusunda verdikleri başarılı sınava değinildikten sonra ilahi bir armağan olarak verilen hayvanın boğazlanmasının istendiği bildirilmiş, insanın kurban edilmesi anlayışı kabul edilmemiştir. (Saffat:102-107)

Bir başka ayette de kurbanın ancak Allah`ın hoşnutluğunu kazanma iradesi ile değer kazanacağına işaret edilmiştir. (Hac:37)

İslam dini kurban konusunun en yararlı çizgisine getirip dayamış ve böylece mali ibadetle birleştirerek bütünleştirmiştir.

İslam`da kurbanın dini bir hüküm oluşu kitap, sünnet ve icma-ı ümmet ile sabit olup Hicretin ikinci yılında teşri kılınmıştır. Ancak bu ibadetin fıkhı açıdan nitelendirilmesi hususunda ictihad harklılıkları söz konusudur.