Şevket Bulut, Montaigne`ın denemelerini okumuş mu, bilmem. Ama Montaigne`le, çağdaşaşırken toplum değerlerinin sarsılmasının birdenbire gerçekleşmesinin yanlış olduğu noktasında birleşiyor. Montaigne,  toplum düzenini birdenbire değiştirmenin ortalığı tamamen karıştıracağına inanır. Montaigne bunu söylerken yeniliğe karşı değildir; o, kargaşadan çekinmiştir. Çünkü yaşadığı dönemde, Fransa`da bir iç kargaşa vardı. Yeni getirilirken eski değerlerin hiç sayılmasına karşı çıkan Şevket Bulut, eskiyle bağlantılı olanların yeni getirilirken bir anda kaldırılmasının,  ister istemez karışıklığa ve bunalıma sebep olacağını belirtir Menzelet Suları hikâyesinde.  Montaigne gibi o da eski değerlerin bütünüyle ortadan kaldırılmasına karşıdır.

Değerlerin yıkılmasına karşı çıkan Şevket Bulut`un da bir hatırası, ailesi tarafından, vefatından kısa bir süre sonra yok edilmişti: Evi.

Şevket Bulut`la aynı mahallede oturuyorduk. Sokaklarımız farklıydı. Onun sokağının başında bir mescit vardı. Vakit namazlarına bazen bu mescide giderdim. Onu da bu mescitte görürdüm her gidişimde. Şevket Bulut`u son görüşüm yine bu mescitte oldu. Geç kalmıştım namaza. Aceleyle tamamladım namazı. Niyetim kendisiyle biraz konuşmaktı. Ayakkabılıktan hızla aldığım ayakkabılarımı ayağıma iliştirdim. Merdivenleri birer ikişer çıktığımda onun, zaten uzak olmayan evinin bahçe kapısından girdiğini gördüm. Bahçesinden gövdesinin üst kısmı görünüyordu. O kır saçlıya arkasından "Şevket Abi!" diye seslenmek geldi içimden. Ama saygıdan, utanma duygusundan bunu yapamadım. Uzun boylu, pancar yüzlü, kan damarları çıkık bu mütevazı insana seslenemedim. Evine girinceye kadar onu seyrettim.

Son görüşüm oldu onu bu.

Belki son defa onu böyle seyreden bendim.

O mahalleden taşındım.

Aynı mescide namaz kılmaya gittiğim bir gün Yirmi Sekiz Şubat Kararlarıyla mescidin kapatıldığını öğrendim. Bahçelievler Camisi`ne gitmeye niyetlendim. Şevket Bulut`un bahçe içindeki kiremitli evini göreyim, onu yâd ederim, diye sokağa daldım. Gözüm hep sağdaydı. Yanlış sokağa mı girdim, diye şaşırdım. O, hatıraların sümbüllendiği evin yerinde bir inşaat yükseliyordu. Geçmiş değerlere önem veren Şevket Bulut`un bin bir güçlükle, memuriyet maaşıyla yaptırdığı, dedikoduların da eksik olmadığı, belki de sürgün sebebi de sayıldığı evi yıkılmış. Rüşvete ve haksızlığa onuruyla karşı çıkan bu insan, On İki Eylül`de yargılanmadan, dedikodularla Sivas`a sürülmüştü. Siyasi nedenler de vardı işin içinde. Dedikoduları çıkaranları da tam bilemedi, ama kırgınlığını yaşadı sürekli. 

Üzüldüm.

Paylaşmam gerekiyordu birileriyle bu durumu. Çünkü orada bir Şevket Bulut Müzesi ve onun etrafında Kahramanmaraş Edebiyatçıları Müzesi oluşturulabilirdi.

Şiirimizin ak saçlısı Bahaettin Karakoç`la bu durumu değerlendirdiğimde o da üzüntülerini dile getirdi. "Vefasızlık." dedi. İçlenmişti. Çünkü edebiyat sohbetlerinde arkadaşıydı. Biri hikâyede, diğeri şiirde Kahramanmaraş`ın zirvesine çıkan şahsiyetler. Bu ikili taşra da büyük edebiyatçı yetiştirir. Taşra da ününü Türkiye dışına ulaştırır dedirten şahsiyetler. Mahallîyi ulusala sevdiren değerlerdir bunlar.

Şevket Bulut`un siması daha silikleşmedi Kahramanmaraş`ın semasından ve Kahramanmaraşlılardan. Ama ailesi hatırasını sildi birkaç daire uğruna. Kiremit çatılı, küçük balkonlu ev, teknolojinin de imkânlarından yararlanılarak müze olsaydı, yeni nesle Şevket Bulut`la geçmişi yaşatacaktı.

Yıkıldı hatırası Şevket Bulut`un.

Çok geç olmadan şiirimizin ak saçlısı Bahaettin Karakoç`la ilgili bir çalışmanın içine girilmesi ve hatta Kahramanmaraş`ın tarihî evlerinden birinin Kahramanmaraş Edebiyatçıları Müzesi yapılması yönünde bir adım atılması gerektiğine inanıyorum ve yapılacağını da umuyorum.