Merhamet (Rahmet):
Merhamet ve rahmet kelimeleri; acımak, esirgemek, korumak, affetmek, bağışlamak, nimet vermek, ikamet etmek ve kadının rahminden şikayet etmesi anlamlarına gelen "r-h-m" kökünden türemiştir. İsim olarak; hayır, iyilik, ihsan, nimet ve kalp inceliği demektir. Kur`ân`da daha çok rahmet kelimesi kullanılmış (114 âyet); merhamet kelimesi ise birer âyette geçmiştir (Beled, 90/17). Cennet, Kur`ân`da "rahmetü`llah" olarak nitelenmiştir. (Âl-i İmrân, 3/107). Aynı kökten türeyen "erhamu`r-rahimîn", "rahmân", "rahîm" ve "zü`r-râhmeti" kelimeleri, Allah`ın sıfatı olarak kullanılmıştır. (İ.K.) (D.İ.B. Dini Kavramlar Sözlüğü)
HADİS-İ KUDSİLER:
?Allah (c.c) kullarını şöylece müjdeliyor: ?Günahları bağışlayıcı güce sahip olduğumu bilen kulu bağışlarım. Buna ortak koşmadıkça diğer günahları önemsemem.? (M.İ.Kesir)
?Katâteden (r.a): Safvan İbni Muiz?in şöyle dediği rivayet olunmuştur: Tavafta bir adam İbni Ömer?e seslendi. Peygamber (s.a.v)?ın kıyamet gününde mü?minlerin Cenab-ı Hakla konuşmaları ile ilgili bir şey söylediğini duydun mu? Diye sordu. İbni Ömer (r.a) da şöyle cevap verdi. Resulullah?ın şöyle söylediğini duydum. Mü?min Rabbine o kadar yaklaştırılır ki örtüsünü (veya rahmetini) üzerine koyar, günahlarını ona itiraf ettirir, şu günahını biliyor musun diye sorar. Mü?min kul üç kere ?biliyorum Ey Rabbim? der. Hak Teâla, onu dünyadayken örttüm bugünde bağışlıyorum diye buyurur. Sonra iyiliklerini ihtiva eden sahifesi ortaya açılır. Kâfirlere gelince, onlar için ru?ûsu?l-eşhâd?a: Bunlar Rab?leri hakkında yalan söyleyenlerdir. Allah?ın lâneti zalimlerin üzerinedir.? Diye seslenir. (Buhari, Müslim, İbn Mace)
?Ebu Hureyre (r.a) den: "Cehenneme girenlerden iki adamın haykırışları şiddetlendi, Rabbimiz Azze ve Celle: Onları çıkarın, diye buyurdu. Çıkarıldıkla¬rında onlara: Neden haykırışlarınız şiddetlendi? diye sordu. Onlar: Bunu bize merhamet eylemen için yaptık, dediler. Hakk Teala: Kalkıp kendinizi cehennemde daha önce bulunduğunuz yere at¬manız halinde rahmetim sizinledir, buyurdu. Birisi kendini attı. Allah Teala da yerini kendisi için serin ve güvenli bir yer yaptı. Diğeri kalktı, kendini atmadı. Rabb Azze ve Celle ona: Seni, arka¬daşın gibi kendini atmaktan alıkoyan neydi? diye sordu. O da: Ey Rabbim, beni oradan çıkardıktan sonra tekrar oraya döndürme¬meni diliyorum, dedi. Rabb Teala da ona: Dileğin kabul edilmiştir, dedi ve her ikisi de Allah`ın rahmetiyle cennete girdiler.? (Tirmizi)
?Ebu Hureyre (r.a) den: Resulullah Aleyhisselam Allah?ü Teala?nın şöyle buyurduğunu bildirdi: Kulum Bana doğru bir karış ilerlerse, Ben ona doğru bir arşın ilerlerim. O Bana doğru bir arşın ilerlerse, Ben ona doğru bir kulaç giderim. O Bana doğru bir kulaç gelirse, Ben ondan daha hızlı bir şekilde kendisine doğru giderim.? (Müslim)
?Ebu Hureyre (r.a) den: ?Allah yaratıkları yarattığında, nefsi hakkında hükmetmiş olmakla kitabına da, arşına da ?Rahmetim gazabımı aştı? diye yazdı. (Buhari)
?Abdullah İbnu Amr İbni?l-As?tan: Resulullah Aleyhisselam, Allah?u Teala?nın Hazreti İbrahim Aleyhisselam hakkındaki şu ayetlerini okudu: ?Ey Rabbim o (putlar) insanların çoğunun sapık yola girmelerine sebeptir, kim Benim yoluma girerse o Bendendir.?. İsa Aleyhisselam da şöyle söyledi: ?Eğer onlara azab edersen onlar senin kullarındır, eğer kendilerini bağışlarsan Sen izzet ve hikmet sahibisin. Resulullah Aleyhisselam de ellerini kaldırdı: Ey Allah?ım! Ümmetim, Ümmetim? dedi ve ağladı. Allah?u Teala: Ey Cibril, Muhammed?e git -Rabbin daha iyi bilmekle beraber- ona sor, kendisini ağlatan neymiş, diye buyurdu. Cibril Aleyhisselam Peygamber Aleyhisselama geldi. Ona durumu sordu. Cibril, Resulullah Aleyhisselam?ın söylediğini ?Allah daha iyi bilmekle beraber- O?na bildirdi. Allahü Teala da şöyle buyurdu:
Ey Cibril, Muhammed?e git ve O?na: ?Ümmetin hakkında seni memnun edeceğiz ve üzüntüye sokmayacağız? de.? (Müslim:İman:34)
?Abdullah İbnu Kinane?den: Resulullah (s.a.v) Arefe günü akşamında Ümmeti için, dua etti ve kendisine Allah katından şöyle icabet edildi: ?Zalimlik yapanlar dışında Ben onları bağışladım. Zalimden mazlumun hakkını alacağım. Resulullah Aleyhisselam: Ey Rabbim, dilersen, mazluma cennetten lutfeder, böylece zalimi de bağışlarsın, diye münacaat etti. O akşam kendisine icabet edilmedi. Ertesi gün Müzdelife?de sabah oldu. Resulullah Aleyhisselam güldü. (veya tebessüm etti demiş olabilir) Ebu Bekir ve Ömer Radıyallahü Anh kendisine: Anam babam sana feda olsun, Allah dişlerine hep gülümseme bahşetsin, bu saatte gülmek senin pek adetin değildir, seni güldüren nedir? Diye sordular. Resulullah Aleyhisselam buyurdu ki: Allah?ın düşmanı İblis Allah?ın duama icabet ederek Ümmetimi bağışladığını öğrenince toprak alıp başına saçmaya ah, vah ederek bağırmaya başladı. Onun o haykırışlarını görmek beni güldürdü. (İbnu Mace: Menasik:56)
